قلت لأبي عبد اللّه عليه السّلام : الزنا شرّ أو شرب الخمر ، و كيف صار في شرب الخمر ثمانين ، و في الزنا مائة ؟ فقال : يا إسحاق ، الحدّ واحد ، و لكن زيد هذا لتضييعه النطفة ؛ و لوضعه إيّاها في غير الموضع الذي أمر اللّه عزّ و جلّ به ؛ « 1 » به امام صادق عليه السّلام عرض كردم : زنا بدتر است ، يا نوشيدن شراب ، و چرا خداوند متعال براى نوشيدن شراب هشتاد ضربه شلاق مقرر فرموده ، ولى در مورد زنا صد ضربه ؟ امام عليه السّلام فرمود : اى اسحاق ! حدّ يكى است ، ولى در مورد زنا زياد شده ، زيرا او نطفه را هدر داده ، و آن را در جاى مناسب آن نگذاشته است ؛ جايى كه خداوند امر فرموده است . در سلسلهء سند اين روايت ، همان‌طور كه در آينده بحث مىشود ، حسن بن على بن أبى حمزه بطائنى است كه او در كتاب‌هاى رجالى توثيق نشده و ضعيف شمرده شده است ، امّا بايد گفت كه ضعف راوى در سند ، سبب بىاعتبار شدن روايت جهت استناد نمىشود ؛ بنابراين از سند روايت مىگذريم و به سراغ دلالت آن مىرويم . در اين حديث ، دو دليل و حكمت براى حرمت زنا ذكر شده : يكى هدر دادن نطفه و ديگرى قرار دادن آن در جاى نامناسب است . از حديث دانسته مىشود ، كه اگر نطفه در جايى غير از آنچه شارع معين كرده است ، قرار داده شود ، تضييع آن خواهد بود . پس جملهء دوم كه معطوف بر جملهء اوّل است ، مفسّر آن نيز مىباشد ، و قسمت اوّل ، اصل اوّليه را مىرساند ، مبنى بر اينكه انسان حق تضييع نطفه را ندارد . بر همين اساس ، برخى از فقيهان عزل از زوجه حرّه را مكروه و برخى آن را حرام دانسته‌اند . « 2 » دليل آنان بر حرمت عزل ، آن است كه نطفه فقط براى توليد فرزند است و نبايد آن را ضايع كرد . بنا بر جملهء دوم كه مفسر و مكمل جملهء اوّل است ، آن را بايد در جاى خودش كه خداى متعال رضايت به آن دارد ، قرار داد ، كه همان رحم زوجه است . قرآن هم به آن تصريح دارد : نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ « 3 » و هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ . « 4 »

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 18 ، ص 373 . ( 2 ) . سيّد محمد موسوى عاملى ، نهاية المرام ، ج 2 ، ص 58 . ( 3 ) . بقره ( 2 ) آيهء 223 . ( 4 ) . همان ، آيهء 187 .